Litið um öxl
Viðtal við Svein Hannesson
Sveinn Hannesson lét af störfum um síðustu mánaðamót eftir nær 16 ára starf sem framkvæmdastjóri Samtaka iðnaðarins.
Á þeim tíma hefur margt breyst, bæði hjá samtökum atvinnurekenda og í atvinnulífinu, samsetningu þess og starfsskilyrðum. Það er því við hæfi að fá Svein til að líta yfir farinn veg og rifja upp með lesendum ýmislegt sem helst hefur sett svip sinn á þessi sextán ár að hans mati. Auðvitað er ekki hægt að minnast á allt sem vert væri að fjalla um og sjálfsagt verða mikilvægir hlutir útundan í stuttu spjalli.
Þegar Sveinn kom til starfa hjá Félagi íslenskra iðnrekenda (FÍI) í ársbyrjun 1992 var hann ekki alls ókunnugur málefnum iðnaðarins. Hann var starfsmaður Landssambands iðnaðarmanna á árunum 1975 til 1982 en var svo ráðinn forstöðumaður hagdeildar og síðar lánasviðs Iðnaðarbanka Íslands hf. Haustið 1986 var hann ráðinn framkvæmdastjóri Lýsingar hf. sem þá var að hefja starfsemi og gegndi því starfi þar til hann réðst til FÍI. Segja má að Sveinn hafi meira og minna verið með fingurinn á púlsi iðnaðarins í meira en 30 ár.
Samtök iðnaðarins verða til
Sveinn hafði ekki verið framkvæmdastjóri lengi þegar viðræður hófust um sameiningu samtaka í iðnaði. Á þessum árum var samdráttur í efnahagslífinu og ástandið í iðnaði víða ekki beysið. Fjárhagur samtaka í iðnaði var bágur og slagkraftur þeirra takmarkaður. Það ýtti vissulega undir og flýtti fyrir sameiningu þeirra. Aðdragandinn var sá að stærstu samtökin, Landssamband iðnaðarmanna (Li) og FÍI fóru að vinna meira saman, t.d. við umsagnir til Alþingis og komu fram saman gagnvart stjórnvöldum. Smám saman kom í ljós að samvinnan gekk vel og skilaði árangri. Það rann því upp fyrir mönnum að hagsmunirnir voru að mestu sameiginlegir og að veröldin skiptist ekki milli löggiltra iðngreina og verksmiðjuiðnaðar. Forystumenn samtakanna hvorra tveggja, þeir Haraldur Sumarliðason, formaður Li og Gunnar Svavarsson, formaður FÍI og framkvæmdastjórarnir Þórleifur Jónsson og Sveinn Hannesson náðu vel saman. Það spillti sannarlega ekki fyrir þessari þróun að Sveinn þekkti vel til beggja vegna borðs.
Svo fór að sex samtök í iðnaði voru sameinuð undir nafninu Samtök iðnaðarins með samningi sem undirritaður var 24. september 1993 en þau tóku formlega til starfa 1. janúar 1994. Auk FÍI og Li stóðu Félag íslenska prentiðnaðarins, Verktakasamband Íslands, Samband málm- og skipasmiðja og Meistara- og verktakasamband byggingamanna að stofnun SI.
Með samrunanum vildu menn í senn reyna að draga úr kostnaði fyrirtækjanna við hagsmunagæslu og styrkja hana til þess að rödd iðnaðarins heyrðist skýrar. Óhætt er að fullyrða að þessi markmið hafi náðst. Þegar SI urðu til voru settar flóknar reglur um hvernig hægt yrði að slíta samstarfinu ef einstakir stofnaðilar yrðu ósáttir. Á þær reglur reyndi aldrei. Engar raddir eru uppi um að stofnun Samtaka iðnaðarins hafi ekki verið rétt skref fyrir iðnaðinn í landinu.
 |
 |
Núverandi framkvæmdastjóri SI, stjórn SI og fráfarandi framkvæmdastjóri |
Jón Steindór Valdimarsson, Sveinn Hannesson og Helgi Magnússon |
Uppstokkun heildarsamtaka
Næsta skref í skipulagsbreytingum samtaka atvinnurekenda var stigið að frumkvæði Samtaka iðnaðarins árið 1997. Samtökin urðu óþægilega stór innan Vinnuveitendasambands Íslands (VSÍ) eða tæplega 50%. Félagsgjaldareglur VSÍ mismunuðu atvinnugreinum og verkaskipting milli VSÍ og aðildarsamtaka þess var að mörgu leyti óskýr. Fyrirkomulag aðildar að VSÍ var að ýmsu leyti óheppilegt þar sem nokkur stærstu fyrirtæki landsins áttu beina aðild að VSÍ en stærsti hlutinn gegnum félög á borð við SI eða LÍÚ. Fjármálafyrirtækin áttu ekki aðild að VSÍ og loks skiptust atvinnurekendur í tvær fylkingar, nánast eftir flokkspólitískum línum og samvinnuhreyfingin var með eigin samtök, Vinnumálasamband samvinnufélaga. Það var því vissulega þörf á að taka til hendinni.
Niðurstaðan varð sú að Samtök atvinnulífsins voru stofnuð 15. september 1999. VSÍ og Vinnumálasambandið voru lögð niður. Í upphafi stóðu sjö aðildarfélög að SA, Landssamband íslenskra rafverktaka (með 2% aðildarfélaga innan SA), Landssamband íslenskra útvegsmanna (12%), Samtök ferðaþjónustunnar (9%), Samtök fiskvinnslustöðva (11%), Samtök iðnaðarins (31%), Samtök fjármálafyrirtækja (8%) og Samtök verslunar og þjónustu (28%). Þau tvö síðast töldu voru stofnuð sérstaklega í tengslum við tilurð SA. Bein aðild fyrirtækja var þar með úr sögunni. Reglum um aðildargjöld var breytt þannig að öll aðildarfyrirtæki sætu við sama borð. Nýlega bættist svo Samorka í hóp aðildarsamtaka SA.
Sterk samtök eru höfuðnauðsyn
Sveinn segir engan vafa leika á því að stofnun Samtaka iðnaðarins og síðar Samtaka atvinnulífsins hafi leitt til minni tilkostnaðar, markvissari vinnubragða, aukinnar fagmennsku og þar með áhrifa í samfélaginu. „Það er gríðarlega mikilvægt að eiga öflug samtök sem geta rekið eigin stefnu og staðið fast á sínum sjónarmiðum óháð því hverjir fara með völd hverju sinni. Það hefur oft hvesst í samskiptum okkar við stjórnvöld og mikið gengið á. Við eigum hins vegar einskis annars úrkosta en standa á stefnumálum okkar óháð því hverjir eru stjórnarherrar hverju sinni og hverjum augum þeir líta málflutning okkar.“
Samtök iðnaðarins hafa auðvitað breyst talsvert á þessum árum, eða öllu heldur viðfangsefni þeirra. Minni og minni aðskilnaður er milli fyrirtækja og greina innan SI en áður var þegar einkum var horft til þeirra hráefna sem unnið var með. Starfið er orðið miklu þverfaglegra og meira unnið út frá þeim viðskiptavinum eða markaði sem verið er að þjóna. Samtökin hafa færst frá því að stunda otun (lobbýisma) yfir í það að móta stefnu og fylgjast með því að reglum sé fylgt frekar en að knýja fram ákvarðanir. Áður fyrr var stór þáttur í starfinu að fá leyfi og undanþágur fyrir félagsmenn. Bein þjónusta af margvíslegu tagi og upplýsingamiðlun er nú æ ríkari þáttur í starfinu.
 |
 |
Sveinn með vinningshöfum í Nýsköpunarkeppni Barna |
Frá ráðstefnunni Framtíðin er í okkar höndum |
Opnuð leið fyrir hátæknifyrirtækin
Sveinn nefnir hátæknifyrirtækin sérstaklega þegar rætt er um innri breytingar hjá SI. „Að frumkvæði Samtaka iðnaðarins var tekin upp sú nýbreytni að fyrirtæki gátu gerst aðilar að SA án þess að fela þeim umboð til að gera kjarasamninga og stofnuð svokölluð þjónustudeild. Ástæðan var sú að mörg tæknifyrirtæki, ekki síst á sviði upplýsingatækni, vildu geta gerst aðilar að SI án þess að fela um leið SA umboð til kjarasamninga og eiga á hættu að dragast inn í kjaraátök sem kæmu þeim ekkert við. Þetta ákvæði hefur ekki síst orðið til þess að Samtökum iðnaðarins hefur tekist að laða til sín kjarnann úr hátækni- og upplýsingatækni fyrirtækjum landsins. Þessi mál eru í stöðugri mótun og má nefna að Samtök iðnaðarins hafa óskað eftir viðræðum við SART - Samtök atvinnurekenda í raf- og tölvuiðnaði, sem eru minnstu aðildarsamtök SA, um sameiningu. Stjórn SART tekur erindið fyrir í janúar á komandi ári. Þetta sýnir að skipulag hagsmunasamtaka er og á að vera sífellt í deiglunni.“
Menntun og arðsemi
Umfjöllun um menntamál hefur tekið æ meira rými í starfsemi SI. Sveinn segir gjörbreytingu hafa orðið þar á. „Þegar ég byrjaði hjá SI voru afskipti okkar af menntamálum lítil og aðildarfyrirtækin sýndu þeim mjög takmarkaðan áhuga. Nú látum við okkur alla menntun varða og eigum t.d. hlut í Háskólanum í Reykjavík og Þekkingarverði sem er þróunarfélag Háskólans á Akureyri. Þá eru SI að hefja formlegar viðræður við menntamálaráðuneytið með LÍÚ um sameiningu Iðnskólans í Reykjavík og Fjöltækniskólans og að félag í eigu SI, LÍÚ o.fl. taki yfir reksturinn. Markmiðið er að hefja iðnmenntunina til vegs og virðingar. Þá er ég ákaflega stoltur af því að hafa beitt mér mjög fyrir stofnun IÐUNNARfræðsluseturs ehf. Þar sameinuðust fimm litlar endur- og símenntunarstofnunar í eitt öflugt fyrirtæki sem mér sýnist að muni stækka enn frekar og eiga framtíðina fyrir sér. Þarna gefst tækifæri til að takast á við stærri verkefni, ekki síst að stórbæta rekstrar- og stjórnunarkennslu sem hefur sárlega vantað. Þetta gekk hins vegar ekki þrautalaust fyrir sig og tók langan tíma. Ég er sannfærður um að það verður sama sagan og með Samtök iðnaðarins. Menn munu ekki skilja af hverju þetta var ekki gert miklu fyrr.“
Gjörbreyting rekstrarumhverfis
Saga og starf Samtaka iðnaðarins er að mörgu leyti samofið samningnum um Evrópska efnahagssvæðið. Það er skemmtileg staðreynd að EES-samningurinn tók gildi 1. janúar 1994 eða sama dag og SI hófu starfsemi sína. „ Ég verð æ sannfærðari um að öll þau skref, sem við höfum stigið í Evrópusamrunanum, hafa verið iðnaðinum og raunar atvinnu- og efnahagslífinu öllu til góðs. Sem betur fer hafa forystumenn í iðnaði alltaf áttað sig á að til langframa væri þessi þróun farsæl þótt oft á tíðum hafi menn talið að hér hafi hún verið dýru verði keypt og iðnaðurinn einn látinn taka þátt í óheftri samkeppni. Aðildin að EFTA og fríverslunarsamningurinn við ESB á sínum tíma lögðu þyngstar byrðar á iðnaðinn meðan aðrar greinar skákuðu meira og minna í skjóli heimatilbúinna hafta og samkeppnishindrana. Á haftatíma eftirstríðsáranna hafði byggst upp iðnaður sem minnir um margt á þann iðnað sem var austan járntjalds við fall Berlínarmúrsins. Það var því óumflýjanlegt að margt af því yrði undan að láta, bæði vegna þess að verndin var afnumin og vegna alþjóðlegrar þróunar. En þar við bættist að langt tímabil óðaverðbólgu og fjármagnsskorts á áttunda og níunda áratugnum var beinlínis iðnaðarfjandsamlegt umhverfi.“
„Þegar umræður hófust um gerð EES-samningsins var ástandið í efnahagslífi okkar frekar bágborið, stöðnun ríkti og hagvöxtur ýmist enginn eða neikvæður. Þá hafði orðið það, sem nú er kölluð hörð lending og birtist í formi gjaldeyriskreppu með tilheyrandi gengisfellingum, verðbólgu og síðan atvinnuleysi. Það reyndist ótrúlega erfitt að koma snúningi á hjól atvinnulífsins að nýju. Ástandið á þessum tíma sýnir einmitt vel hve hættulegt það getur reynst ef knúin er fram hörð lending um þessar mundir vegna hagstjórnarmistaka. Glötuð viðskiptatækifæri koma ekki aftur. Það er misskilningur að það sé gott ráð að draga efnahagslífið og rekstur fyrirtækjanna sundur og saman eins og harmonikku. Hægari vöxtur og stöðugleiki er miklu betri, að minnsta kosti fyrir iðnaðinn. Reynslan sýnir að sveiflurnar eru íslenskum iðnaði skeinuhættastar. Þær eru okkar efnahagslegi Akkilesarhæll.“
 |
 |
Kynnisferð til Alcoa í Kanada |
Sveinn, Helgi formaður og Vilmundur fyrrv. formaður með eiginkonum á árshófi SI |
EES er okkar iðnbylting
Það fer varla á milli mála að samþykkt Alþingis á aðild Íslands að EES – samningnum var mikið gæfuspor. „Samtök iðnaðarins beittu sér af alefli fyrir því að samningurinn yrði samþykktur. Nú vildu allir Lilju kveðið hafa. Það hefur orðið æ skýrara hve miklum árangri samningurinn hefur skilað okkur bæði beint og óbeint. Áhrif hans hafa lagt grunn að okkar iðnbyltingu og gjörbreytingu íslensks atvinnulífs nánast hvert sem litið er. Fyrirfram var hins vegar ógerlegt að reikna út hver áhrif samningsins yrðu. Það er hægt að reikna út tollalækkun á síld en á viðskiptafrelsi verður ekki settur neinn verðmiði. Þetta ættu menn að hafa meira í huga þegar rætt er um aðild Íslands að Evrópusambandinu.“
Með EES-samningnum var á einu bretti tekin upp viðskiptalöggjöf sem hafði verið í þróun í áratugi innan ESB. Um leið gjörbreyttist hugsunarháttur og starfsskilyrði. Með samningnum og í aðdraganda hans var losað um margvísleg höft og opnað fyrir samkeppni á flestum sviðum. Það á ekki síður við um stjórnsýsluna. Stjórnvöld taka nú ríkan þátt í evrópsku samstarfi og skynja þann þrýsting sem felst í því að gera ekki verr en stjórnvöld annarra ríkja í að tryggja samkeppnishæfni atvinnulífsins. Þá hefur fjármálamarkaðurinn verið leystur úr læðingi með einkavæðingu ríkisbankanna. Allt hefur þetta aukið okkur þrek og þor segir Sveinn.
„Í mínum huga er stækkun álversins í Straumsvík ákveðinn vendipunktur í íslensku efnahagslífi á síðari tímum. Stækkunin var tekin formlega í notkun í október 1997 en ákveðin með samningum haustið 1995. Þá tóku hjólin að snúast og má nánast segja að stanslaus uppgangur hafi verið allar götur síðan. Það er raunar fróðlegt að minnast þessa í ljósi þess sem síðar hefur gerst í tengslum við óskir um aðra stækkun í Straumsvík.“
Sveinn telur EES-samninginn forsendu þess að tekist hafi að skjóta fleiri stoðum undir íslenskt efnahagslíf. „Sjávarútvegurinn er ekki lengur eins yfirgnæfandi og hann var. Ekki vegna þess að þar hafi orðið samdráttur heldur vegna þess að aðrar greinar hafa vaxið mun hraðar. Á síðustu 10 - 15 árum hefur athafnamönnum tekist að byggja mörg stór fyrirtæki sem hafa haslað sér völl á erlendum mörkuðum og hafa stærstan hluta umsvifa sinna utan Íslands. Þetta er góð þróun og eðlileg. Íslensk fyrirtæki eru ekki lengur dæmd til að vera smá af því að heimamarkaður okkar er örsmár á alþjóðlegan mælikvarða. Nú skiptir öllu máli að þessi flaggskip atvinnulífsins haldi höfuðstöðvum sínum hér á landi og arðbærustu og verðmætustu störfin verði hér áfram. Til þess þarf hins vegar að tryggja stöðugleika og aðgang að nauðsynlegum mannauði. Ef litið er yfir fyrirtækjaflóruna í íslenskum iðnaði eins og hún var fyrir 15 árum eða svo og hún borin saman við íslensk iðnfyrirtæki dagsins í dag eru umskiptin með ólíkindum. Þau hafa stækkað, tæknivæðst, alþjóðavæðst og hafa á að skipa fjöldanum öllum af vel menntuðu fólki.“
Peningar eru afl þess sem gera þarf
„Ég man vel þá tíð frá árum mínum í Iðnaðarbankanum og síðar frá setu minni í stjórn Iðnlánasjóðs að mikill skortur var á fjármagni. Gilti þá einu hvort um var að ræða rekstrarfé, fé til fjárfestingar eða til rannsókna og nýsköpunar. Bæði Iðnaðarbankinn og Iðnlánasjóður urðu til með átaki samtaka í iðnaði til þess að reyna að bæta úr þessu “ segir Sveinn.
Um 1990 stóð til að gera uppstokkun á fjárfestingarlánsjóðum atvinnuveganna, þar með talið Iðnlánasjóði og Iðnþróunarsjóði. Urðu um þetta allmikil átök við ríkisvaldið og var deilt um eignarhald. Um skeið var áformað að stofna Íslenska fjárfestingarbankann hf. og tilkynnti þáverandi iðnaðarráðherra að bankinn yrði í jafnri eigu samtaka í iðnaði og ríkisins í 60 ára afmæli FÍI árið 1993. Svo fór þó ekki og niðurstaðan varð sú að taka Fiskveiðasjóð inn í dæmið ásamt Iðnþróunarsjóði og að eignarhlutföll skyldu vera þannig að atvinnulífið fengi 40% í sinn hlut en ríkið 60%. Til að gera langa sögu stutta fór svo að til urðu tvær fjármálastofnanir, Fjárfestingarbanki atvinnulífsins hf. sem féll í hlut ríkisins og var síðar einkavæddur og seldur. Nýsköpunarsjóður atvinnulífsins (NSA) kom hins vegar í hlut atvinnulífsins. NSA var þó að forminu til í eigu ríkisins þar sem ekki fundust færar leiðir til þess að færa eignarhaldið til sjávarútvegs og iðnaðar með formlegum hætti. Atvinnulífið fer með meirihluta í stjórn sjóðsins. NSA hefur mikilvægu hlutverki að gegna við að beina þolinmóðu fjármagni til fjárfestinga í nýsköpunar- og sprotafyrirtækjum.
„Samtök iðnaðarins hafa vissulega oft átt gott samstarf við stjórnvöld um ýmis framfaramál fyrir atvinnulífið í landinu. NSA og Úrvinnslusjóður eru dæmi um slíkt en gallinn er bara sá að stjórnvöld eru furðu fljót að gleyma því sem um hefur samist. Það stafar af því að þingmenn og ráðherrar koma og fara og hugsa helst ekki til lengri tíma í senn en eins kjörtímabils. Tilhneigingin er ávallt sú að flækja regluverkið og kveða á um aukin afskipti og áhrif ráðherra og ráðuneyta. Þess vegna held ég að best sé að hafa hreinar línur þegar um samstarf af þessu tagi er að ræða og hafa reksturinn í formi sjálfstæðra hlutafélaga sem byggjast á einföldum og skýrum lagagrunni en að öðru leyti sé starfsemin í höndum kjörinnar stjórnar.“
 |
 |
Menntafélög iðnaðarins sameinuð |
Sveinn ásamt starfsbróður sínum Hans Skov Christensen framkvæmdastjóra Dansk Industri |
Verðmætari viðfangsefni
Alþjóðleg samkeppni vex. Þjóðir í austri og suðri sækja hratt fram og hafa gnægð vinnuafls. Mannaflafrekur iðnaður á sífellt erfiðara uppdráttar hér á landi eins og á öðrum Vesturlöndum. Sveinn segir lausnina felast í aukinni menntun, sérþekkingu og mannauði. Þar er efling verk- og tæknimenntunar efst á blaði. „Við eigum einskis annars úrkosti en mennta okkur betur, auka áherslu á starfsemi sem felur í sér mikinn virðisauka og byggist á mannauði og sérþekkingu. Það er ekki rétt að halda dauðahaldi í framleiðslu sem stendur ekki undir sér. Sem betur fer höfum við ekki lagt áherslu á að halda í slíkar greinar eins og sumar aðrar þjóðir hafa gert með ærnum tilkostnaði. Hitt er slæmt að sveiflur í verðlagi og gengi hafa oft drepið niður framleiðslu sem hefði átt að geta þrifist ef starfsumhverfið hefði verið stöðugra.“
Sveinn segir að SI hafi hin síðari ár sérstaklega lagt rækt við að efla nýsköpun og hátækniiðnað. „ Hjá okkur höfum við t.d. Samtök upplýsingatæknifyrirtækja, Samtök íslenskra líftæknifyrirtækja og Samtök sprotafyrirtækja. Fyrir mörg þessi fyrirtæki skiptir höfuðmáli að geta fjármagnað rannsóknar-, nýsköpunar- og þróunarstarf sitt með viðunandi hætti. Þess vegna höfum við beitt okkur fyrir því að auka hlut samkeppnissjóða og um leið að búa svo um hnútana að fyrirtækin sjálf ráði meira ferðinni en rannsóknastofnanir og háskólar. Gott dæmi um þetta er barátta okkar fyrir eflingu Tækniþróunarsjóðs og að komið verði upp endurgreiðslukerfi vegna rannsókna- og þróunarstarfs innan fyrirtækja. Þótt að þeir, sem ráða ferðinni í þessum efnum, hafi margir lýst því yfir að það sé þjóðþrifaverk að efla nýsköpunar- og þróunarstarf er meira talað en gert í þeim efnum. Það er miður. Í því efnahagsástandi, sem við búum við núna með háu gengi krónunnar og okurvöxtum, verða fyrirtæki á þessu sviði einmitt harðast úti.“
Brýnasta úrlausnarefnið
Þegar talið berst að stöðu SI um þessar mundir segir Sveinn Evrópumálin vera í brennidepli. „Okkar mesta efnahagslega meinsemd er óstöðugleiki. Sá vandi verður að mínu mati ekki leystur nema með upptöku evrunnar og aðild að ESB. Fyrirtækin skilja þetta og almenningur líka. Það hafa kannanir sýnt um árabil. Stjórnmálamennirnir okkar hafa hins vegar viljað bíða og sjá til. Þetta sjáum við hvergi í nágrannalöndum okkar. Það er hættulegt að skjóta sífellt á frest nauðsynlegum undirbúningi undir það sem flestir virðast sammála um að sé óumflýjanlegt. Því fyrr sem við tökum ákvörðun því fyrr hefst aðlögun okkar að nýjum siðum og því fyrr má ætla við náum að skapa nauðsynleg skilyrði fyrir sjálfbæran hagvöxt og stöðugleika. Atvinnulíf okkar er, sem betur, fer orðið fjölbreytt og alþjóðlegt. Þess vegna er nauðsynlegt að búa því starfsskilyrði sem halda vexti þess í landinu í stað þess að við högum okkar málum eins og við gerum nú og verður til þess að við glutrum niður þeim mikla árangri sem við höfum náð. Ég má ekki til þess hugsa að útrásin breytist í flótta.“
Samvinna og traust
Sveinn telur aukna samvinnu og traust milli atvinnurekendasamtaka og launþegasamtaka hafa stuðlað að þeirri framför sem orðið hefur. „Mun meiri fagmennska ríkir nú í kjarasamningagerð beggja vegna borðsins. Með sameiningu og fækkun lífeyrissjóða hefur orðið uppstokkun lífeyrissjóðakerfinu. Samvinna á þeim vettvangi og ekki síður í tengslum við stóraukna samvinnu í menntamálum hefur án efa stuðlað að friði á vinnumarkaði og bættum samskiptum á alla lund. Sem betur fer hafa engin verkföll orðið í iðnaði í minni tíð hjá SI. Það er ákaflega ánægjuleg staðreynd og þar hafa bæði aðilar vinnumarkaðarins og stjórnvöld lagt sig fram.“
 |
 |
Vel heppnuð ráðstefna - Frá hugmynd til markaðar |
Sveinn Hannesson og Geir H. Haarde á sýningunni og ráðstefnunni Tækni & vit |
Gott samstarfsfólk
Til að hrinda góðum verkum í framkvæmd og ná tilætluðum árangri þarf samhenta liðsheild. Sveinn segist hafa verið heppinn í störfum sínum fyrir Samtök iðnaðarins. „Í stjórn SI hefur verið fjölbreyttur hópur fólks úr iðnaðinum, sem ég hef átt gott samstarf við. Það hefur verið gæfa SI að það hefur ekki verið skortur á hæfu fólki til að bjóða sig fram til setu í stjórn og stjórnin hefur frá upphafi verið mjög virk í starfi.“ Sveinn hefur unnið með fjórum formönnum á þessum sextán árum, fyrst með Gunnari Svavarssyni formanni FÍI og síðan Haraldi Sumarliðasyni, fyrsta formanni SI, þá Vilmundi Jósefssyni og loks núverandi formanni, Helga Magnússyni. Samstarfið við þessa menn alla hefur gengið eins og best verður á kosið.
„Samtökunum hefur haldist vel á starfsfólki og hefur það skilað verki sínu vel en án þess væru SI lítils virði. Ég skil mjög sáttur við Samtökin þegar ég hverf til starfa hjá einu aðildarfyrirtæki þeirra og verð þar með félagsmaður. Jón Steindór Valdimarsson, nýr framkvæmdastjóri, hefur verið mjög náinn samstarfsmaður minn í fjölda ára og ég veit því að ákvörðun stjórnarinnar að ráða hann í minn stað er rétt og ég óska honum allra heilla í þessu starfi.
Að lokum óska ég öllu þessu samferðafólki mínu hjá Samtökum iðnaðarins og ekki síst þeim fjölmörgu félagsmönnum, embættis- og stjórnmálamönnum, sem ég hef kynnst á þessum árum, alls hins besta í framtíðinni og færi þakkir fyrir samstarfið og óska þess að vegur Samtakanna og íslensks iðnaðar haldi áfram að vaxa og dafna.“